Vandaag is ons meisje alweer 7 maanden. Wat wel grappig is is dat ze morgen in 9 maanden heeft geleefd, en in 2 jaren.

Jawel, gisteravond was het eindelijk zo ver. Toen Hilde de konijnenstal ging afsluiten riep ze me. Gelukkig met een happy face, dus ik had al zoiets van: “Dit gaat niet om een dood konijn”. Wie weet jonkies.

En ja, inderdaad, een jonkie. Maar niet van een konijn. Nee, in het broedhok zat Pietje op ons te wachten. Eindelijk eentje die levent het nestkastje uitgekomen is. De ouders hebben al 2 nesten gehad, maar de eerste keer in de voliere hebben ze de jonkies eruit gegooid, de 2e maal in de nestkast ook. Maar nu zal kleine Piet dapper naar ons te kijken.

Voor de nacht de ramen dus gesloten en vanmorgen hebben we gezien hoe hij gevoed werd door zijn ouders. Er zitten er waarschijnlijk nog meer in het nestkastje, maar dat merken we binnenkort vast wel

Tsja, dit wordt al vanaf dag één gezongen toen de familie wist hoe ons engeltje ging heten. Eerst door Paul, en daarna direct door opa Wim. Een nummer van Lou Bandy, uit 1946, jammer dat niemand meer wist dan de eerste 2 regels van het refrein. Zal ik ze maar een stukje op weg helpen dan:

Louise, was een leuke meid
Van nauw’lijks 18 jaar
Zij was een petit peu nerveus
Maar dat was geen bezwaar
Maar zij beet op haar nageltjes
Dat vond haar Moe een straf
En telkens als zij weer begon
Riep mamma: blijf toch af

refrein:
Louise, zit niet op je nagels te bijten
Bah, wat vies Louise
Je zult met dat bijten je nagels verslijten
Bah, wat vies Louise
Hou met dat bijten op anders heb jij een strop
Je kleine vingertjes zijn toch geen lollies lieve pop
Louise, zit niet op je nagels te bijten
Bah, wat vies Louise

Men heeft haar kleine nageltjes
Met mosterd vol gesmeerd
Maar zij heeft trots die mosterdkuur
Het nog niet afgeleerd
Zij likt er nu de mosterd af
En smult nog eens zo fijn
Alsof haar kleine vingertjes
Van vleescroquetjes zijn

refrein

Louise kreeg verkering
Met een leuke jongeman
Haar nageltjes zijn aangegroeid
Je ziet er niets meer van
En als je vraagt: hoe komt dat nu
Dan antwoordt zij vol pret
Mijn jongen houdt mijn handen vast
En steeds mijn mond bezet .

PS. er zijn 2 coupletten weggelaten.

Afgelopen woensdag verveelden we ons een beetje na het eten. Dus zijn we maar met Louise in de auto gestapt en een stukje gaan rijden, eerst richting Edam, best leuk, maar daar komen we zo vaak. Dus bij Lokkemientje afgeslagen en de weg rechtdoor gevolgd naar Edam-Noord. Daar linksafgegaan richting de dijk en weer linksaf om de dijk vervolgens te blijven volgen. We hebben een heel stuk langs het ijsselmeer gereden toen we in een plaats aankwamen die me nogal bekend voorkwam. Ik was op mijn orientatievermogen overgeleverd (met een beetje hulp van MiepMiep) en jawel, daar kwamen we op voor mij bekend terrein. Nou ben ik alleen benieuwd of mijn familieleden dit ook nog herkennen?

En? Zijn er belletjes gaan rinkelen?
Zo niet, dan vind je het antwoord hier.

Daar lig je dan met je goeie fatsoen te slapen op de bank (bank met kleed, dus het mag), word je betrapt op het bezit van een mol. Afijn, de mol ligt in elk geval wel in de buurt, maar Mugo heeft het duidelijk niet gedaan.

Nee, dit vond Erik vanmorgen toen hij vroeg opstond om naar z’n werk te gaan.

We zoeken de mogelijke dader in deze hoek…

Maar wat nou het ergste is van deze hele geschiedenis… toen Erik de mol oppakte om in de kliko te gooien begon het dier in eens te bewegen. Gelukkig heeft mijn mannetje een sterk hart, want je kunt je voorstellen dat het hem een halve hartverzakking opleverde. En dus heeft hij hem maar uitgezet aan de overkant in plaats van hem in de kliko te gooien.

Jep, die beslissing heb ik vanmorgen gemaakt. We gaan naar Zweden. En ik doe dat niet voor de mooie blonde dames met hun blauwe ogen, maar voor mijn eigen vrouwtje. En voor mezelf. Niet alleen krijgen vrouwen een fatsoenlijke tijd om bij te komen van de zwangerschap (96 weken), ook de mannen hebben recht op 2 maanden zwangerschapsverlof.* En terecht. Want wij hebben het ook hartstikke zwaar.

Uit dit inderzoek blijkt dat ook de vergoeding best wat beter kan hier. Nederland staat op een magere gedeelde 9e plaats in Europa. Heel slecht hebben we het niet, want in de VS bestaat überhaupt geen betaald verlof vanwege een zwangerschap.

Nou moet ik het alleen m’n vrouw nog vertellen.

* Veel mannen maken geen gebruik van dit verlof, en veel werknemers nemen vrouwen niet aan vanwege de lange afwezigheid bij zwangerschappen.

Vandaag hebben we de langverwachte 40-weken bereikt. Een hele mijlpaal, maar we worden nu wel heeeeeeeeeeeeeeeeeel nieuwsgierig wie er in mama’s buik woont. Kom er maar uit, ukkie!

ik zie hoe je moeders ogen stralen

de liefde heeft haar aangeraakt

ik zoek een zin die kan vertalen

wat jij in mij hebt losgemaakt

slaap maar

en weet dat je welkom bent

we leven naar het moment

dat jij hier bij ons zal zijn

zorg maar dat je groter groeit

voor ons heb je al een naam

je wieg staat al bij het raam

dus neem de tijd

ik heb een signaal van jou gekregen

en luister hoe je hartje klopt

ik voel je zo nu en dan bewegen

wanneer je naar het leven schopt

slaap nu maar

en wacht op een goed moment

je weet dat je welkom bent

dus neem de tijd

- Marco Borsato -