Tsja, dit wordt al vanaf dag één gezongen toen de familie wist hoe ons engeltje ging heten. Eerst door Paul, en daarna direct door opa Wim. Een nummer van Lou Bandy, uit 1946, jammer dat niemand meer wist dan de eerste 2 regels van het refrein. Zal ik ze maar een stukje op weg helpen dan:

Louise, was een leuke meid
Van nauw’lijks 18 jaar
Zij was een petit peu nerveus
Maar dat was geen bezwaar
Maar zij beet op haar nageltjes
Dat vond haar Moe een straf
En telkens als zij weer begon
Riep mamma: blijf toch af

refrein:
Louise, zit niet op je nagels te bijten
Bah, wat vies Louise
Je zult met dat bijten je nagels verslijten
Bah, wat vies Louise
Hou met dat bijten op anders heb jij een strop
Je kleine vingertjes zijn toch geen lollies lieve pop
Louise, zit niet op je nagels te bijten
Bah, wat vies Louise

Men heeft haar kleine nageltjes
Met mosterd vol gesmeerd
Maar zij heeft trots die mosterdkuur
Het nog niet afgeleerd
Zij likt er nu de mosterd af
En smult nog eens zo fijn
Alsof haar kleine vingertjes
Van vleescroquetjes zijn

refrein

Louise kreeg verkering
Met een leuke jongeman
Haar nageltjes zijn aangegroeid
Je ziet er niets meer van
En als je vraagt: hoe komt dat nu
Dan antwoordt zij vol pret
Mijn jongen houdt mijn handen vast
En steeds mijn mond bezet .

PS. er zijn 2 coupletten weggelaten.