Trek code rood maar in, ik heb zo de indruk dat we geen last meer hebben van de droogte.

En jullie, beste lezers, zijn mede verantwoordelijk aan mijn huidige situatie. Ik zou namelijk nog “even” een blog schrijven en daarna de honden gaan doen. Het regende eindelijk en dat leek me wel lekker om even door te lopen, verfrissend na die eerder genoemde 30+ graden. Maar een half uur later, toen het blog klaar was, was het geen verfrissend buitje meer, maar meer een overstroming.

En natuurlijk had Hilde (voor de goede orde… nooooooooooooit van gehoord), boven het achterraam open laten staan en was Emilie bijna verdronken, het water stond al tot onder het bed. Tot groot ongenoegen van eveneens-eerder-genoemd fotomodel. Na ja…

Dus toen kon ik het honden-uitlaten natuurlijk ook niet meer met goed fatsoen afschuiven, ook al had ik “gekookt” vandaag.

Laat ik het zo zeggen… bij de poort (en dat is zo’n geschatte meter of… 10?) maakte het niet veel meer uit of ik een lang of een kort rondje zou maken. Net uit de steeg stond het water me tot aan de lippen… nou ja… das overdreven, maar het kwam wel tot boven m’n enkels en het verderop gelegen fietspad waar ik langs de honden uit wilde laten was al niet veel beter.

Gelukkig heb ik maat 41 en was het slechts een kwestie van wild water kanoën, al ben ik wel als een haas langs/onder de grote boom, die hiervoor staat en nog wel eens een tak wil laten vallen, door gerend. Regen, storm, onweer… oke. Maar moederloze kinderen moeten we maar niet doen he…

Afijn, bloggen in je ondergoed is weer eens wat anders. En de honden zijn ook al bijna droog.

In de zin van… koffie in je suiker in plaats van suiker in je koffie.

Misschien word ik nu te flauw om verder te bloggen. Extreem weer doet rare dingen met me, als het sneeuwt ga ik ook altijd stuiteren, met storm dus blijkbaar ook. Of het komt omdat ik de afslag ‘bedtijd’ weer gemist heb, naast de afslag 16 zeg maar (hoi mam!), die waardeloze tomtom’s van tegenwoordig…

Louise zingt al dagen de hele dag “in de gloooooo-riiiiiii-aaaaaaaa, piep piep, hoeja” en dan van hier tot aan de haven, bij de ijsboer, de bakker, de slager, de deen, het kasteel, de speeltuin, de voordeur, de trap, de douche, de pot, haar bed… tot je er horendol van wordt. Op de Gouwzeemarkt gisteren moeten ze gedacht hebben dat we net een jarige hadden gehad, en dat we flink hadden zitten oefenen. Maar nee… het is gewoon een kind van haar oma, de hele dag zingen (en fluiten, maar dat kan ze nog niet).

Nou ja, omdat we toch al in de stemming waren dan vandaag maar naar een verjaardag getogen… je moet wat als het buiten 30 graden is en te warm om na te denken, dan ga je gewoon met een baby van 3 maanden 2 verjaardagen bezoeken. Ja toch? Niet dan?

Ze waren erg van ons ouders gecharmeerd, dat moet gezegd.

Nee, dat is stemmingmakerij, want het was heel gezellig op Anna haar verjaardag. Vooral toen Louise voor het eerst van haar leven een balkon ontdekte, prompt terug rende om haar schoenen weer aan te doen (te goed opgevoed, dat kind van ons), het balkon voor het eerst van haar leven betrad…

Beteuterd een paar keer van links naar rechts en van rechts naar links keek en in volle verbazing: “deur open???” verkondigde. Ja, wat heb je nou aan buiten als buiten bestaat uit een paar vierkante meter beton met een hekje. Kan haar geen ongelijk geven. Maar… dit balkon had 2 deuren, 1 van de keuken en 1 van de slaapkamer, dus rondjes rennen: slaapkamer, balkon, keuken, gang, slaapkamer, balkon keuken gang slaapkamer…

… was een goeie 2e optie.

Maar het was leuk!!!

Een GROOT klein poppetje… waar is m’n baby gebleven?

“Lachen baby!” (om in Louise te spreken)

M’n fotomodel… heb niet voor niets van de knappe kinderen gekregen natuurlijk.

Oh ja… de jarige.

Detail… focussen Hilde, focussen…

He, wat is er nou belangrijker he?! Ze heeft een kadootje gehad, dus ze mag niet klagen. De mooiste tekening ever-made van de hand van Louise.

Dus…

Maar goed, toen moesten we nog richting Veenendaal. Had ik al gezegd dat het 30 graden + was? Nee? Nou bij deze… en natuurlijk was het in Veenendaal 32 en waren wij zo slim om de airco op 20 te zetten, dus het was een heerlijke warme zweetdouche, een groot succes. Een troosteloos Emilie die de slaap niet kon vatten door de drukte (en dan gaat ze huilen, en geloof me, dat is boven de toegestane veilige maximale decibel), Louise die niet helemaal gecharmeerd was van haar neefje Dani, die momenteel ook wel een beetje bezitterig is, en eh… oh ja, 32 graden…

Na een uurtje had ik het wel gezien, en met mij de andere 2 dames ook, daarbij genomen had ik nog niemand gesproken, want niemand verstond me, of ik moest boven die boven-de-maximaal-toegestande-decibel-baby uit schreeuwen… 32 graden dus… en dat fotomodel… ja, je kunt niet alles hebben. Dus naar huis…

Alwaar niet-zo-kleine-baby het opgaf…

Niet helemaal verantwoord slapen, maar ja… in oorlog, liefde en 30+ graden is alles geoorloofd.

En verder bestaat er gelukkig zoiets als baby tv, die is zijn 3,50 per maand of-wat-is-het in het veelvoudige waard.

Bij de volgende verkiezingen ben ik lijsttrekker van de partij van de nuttigste tv-zender-ooit, en daar wordt dus never nooit niet op bezuinigd!